Rentowności krótkoterminowych obligacji USA rosną po ostrzeżeniu Warsha w sprawie inflacji

Rentowności krótkoterminowych obligacji skarbowych USA wyraźnie wzrosły w piątek. Inwestorzy zaczęli wyceniać większe prawdopodobieństwo podwyżki stóp procentowych przez Rezerwę Federalną we wrześniu po ostrzeżeniu przewodniczącego Fedu Kevina Warsha dotyczącym inflacji.

Rentowność 2-letnich obligacji skarbowych USA (US2Y) wzrosła o 7 punktów bazowych do 4,30%. Punkt bazowy to 0,01 punktu procentowego. Rentowność 5-letnich obligacji (US5Y) zwiększyła się o 4,2 punktu bazowego do 4,45%.

Rentowność 10-letnich obligacji (US10Y) wzrosła o 1,7 punktu bazowego do 4,69%, natomiast rentowność obligacji 30-letnich (US30Y) spadła o 2 punkty bazowe do 5,18%.

Z danych narzędzia FedWatch CME wynika, że kontrakty terminowe na stopę funduszy federalnych wyceniają obecnie prawdopodobieństwo podwyżki stóp we wrześniu na 45,7%. Dzień wcześniej wynosiło ono 35,4%.

„Choć letnie odczyty PCE i CPI były lepsze od oczekiwań, nie pokazują mi, że podstawowe trendy wyraźnie się poprawiły” — powiedział Warsh. PCE to preferowana przez Fed miara inflacji, a CPI mierzy zmianę cen dóbr i usług konsumpcyjnych.

Zgodnie z oczekiwaniami Warsh nie zasygnalizował jednak podwyżki stóp ani potencjalnego tempa przyszłych działań banku centralnego.

Dodał: „Musimy mieć pewność, że inflacja bazowa, czyli inflacja po wyłączeniu najbardziej zmiennych cen, zmierza do naszego celu — wyraźnie i z wystarczającą szybkością. W przeciwnym razie mamy jeszcze pracę do wykonania”.

Zmiana oczekiwań dotyczących stóp procentowych była najbardziej widoczna na krótkim końcu krzywej rentowności, która pokazuje zależność między terminem zapadalności obligacji a ich rentownością. Rentowność obligacji 2-letnich wzrosła najmocniej spośród wymienionych terminów.

Ruch ten odzwierciedlał większą wrażliwość inwestorów na krótkoterminową ścieżkę polityki Fedu. Rentowności obligacji o dłuższych terminach reagowały znacznie spokojniej.

Warsh sprzeciwił się również przedstawianiu warunkowych wytycznych dotyczących polityki pieniężnej. Chodziłoby na przykład o określanie, co Federalny Komitet do spraw Operacji Otwartego Rynku (FOMC) mógłby zrobić, gdyby inflacja była zbyt wysoka albo zbyt niska.