Vanguard S&P 500 ETF (VOO) zadebiutował 7 września 2010 r. i od tamtej pory wypracował zwrot rzędu 14,7% rocznie po uwzględnieniu reinwestowania dywidend.
W praktyce oznaczało to, że inwestycja 10 000 USD uruchomiona na starcie zamieniła się dziś w około 88 000 USD. To blisko 9-krotność początkowego wkładu, przy czasie nieco krótszym niż 16 lat.
Jak fundusz działa (i czemu nie „wybiera zwycięzców”)
VOO nie opiera się na zespole analizującym spółki pod kątem przyszłych zysków. Fundusz kupuje około 500 spółek w proporcjach do ich wielkości w indeksie S&P 500. Gdy zmienia się skład lub wagi w indeksie, fundusz dopasowuje portfel w ten sam sposób.
W efekcie fundusz odzwierciedla rynek, zamiast stawiać na konkretne typy. Obecnie zarządza aktywami rzędu około 980 mld USD.
Skąd wzięła się wysoka kwota: indeks i koszty
Na wynik wpłynęły dwie rzeczy, ale żadna nie wymagała „wygrywania” decyzjami inwestycyjnymi.
Po pierwsze był to zasięg i charakter tego, co działo się z indeksem w czasie. Fundusz wystartował około 18 miesięcy po dołku rynku z marca 2009 r. Później w tym okresie znalazły się m.in. rozwój rynku smartfonów, przejście do modelu opartego o chmurę oraz dekada niskich stóp procentowych. Do tego doszło odbicie po pandemii oraz wzrost wydatków na sztuczną inteligencję.
Po drugie kluczowe były koszty.
VOO ma wskaźnik kosztów 0,03% rocznie. Przy saldzie 10 000 USD oznacza to około 3 USD opłat w skali roku.
W krótkim okresie takie koszty wyglądają na bardzo małe. Jednak w dłuższym horyzoncie „koszt drobny procentowo” działa jak narzut na wynik, bo pomniejsza stopę zwrotu w każdym roku.
Dla zobrazowania: gdyby fundusz kosztował o 0,5 pkt proc. więcej rocznie, przy identycznym zachowaniu indeksu, skumulowałby wynik bliżej 14,2% zamiast 14,7%. Na kapitale 10 000 USD dałoby to około 82 000 USD zamiast 88 000 USD. Różnica narasta wraz z tym, jak długo pieniądze pozostają zainwestowane.
Czy aktywni inwestorzy potrafili to przebić?
Szczególnie mocno widać znaczenie tej przewagi kosztowej, gdy porównuje się strategię do aktywnego zarządzania.
S&P Dow Jones Indices prowadzi porównania wyników. Na przestrzeni 15 lat do grudnia 2024 r. około 89,5% aktywnie zarządzanych funduszy akcji dużych spółek (large-cap) w USA nie dorównało S&P 500. Około 1 na 10 funduszy zdołało przebić wyniki S&P 500.
Najnowszy obraz też nie jest korzystny dla aktywnego podejścia. W 2025 r. 79% aktywnych funduszy large-cap pozostawało w tyle za indeksem, w porównaniu z 65% w 2024 r.
Ryzyko: koncentracja w największych spółkach
VOO nie jest jednak pozbawiony ryzyka. Wśród 10 największych udziałów funduszu było około 36% aktywów (stan na 30 czerwca), z czego największy udział miał Nvidia (7,5%), a następnie Apple (6,6%).
Oznacza to, że duża część wyniku zależy od kilku dużych spółek technologicznych. Gdyby one zanotowały spadki, fundusz mógłby cofnąć się mocniej, niż sugerowałaby sama liczba spółek w portfelu.
Dywidendy i przyszłość: nie ma gwarancji 14,7%
VOO ma też relatywnie niską rentowność z dywidend (około 1,1%). To bardziej produkt o szerokiej ekspozycji na rynek niż „fundusz dywidendowy”.
Dodatkowo 14,7% rocznie osiągnięte w przeszłości nie oznacza automatycznie, że podobny wynik utrzyma się przez kolejne 16 lat.
Najważniejszy element tej historii jest jednak prosty: na wynik składa się kilkanaście lat działania rynku oraz małe, powtarzalne koszty. W przypadku VOO te koszty są szczególnie niskie, a strategia opiera się na pozostawieniu pieniędzy bez częstych zmian.
Dyskusje o AAPL na forum
Forum spółki →▸ Komentarze (0)
Brak komentarzy. Bądź pierwszy/pierwsza — daj znać co myślisz.