Pfizer czy Starbucks? Odbudowa Pfizera jest trwalsza

Pfizer (PFE) przekroczył oczekiwania dotyczące przychodów w 9 z ostatnich 10 kwartałów. Starbucks (SBUX) odnotował wzrost sprzedaży porównywalnej o 7,9% i podniósł prognozę zysku na akcję (EPS) na 2026 rok.

Pfizer oferuje rentowność dywidendy na poziomie 6,2%, czyli niemal trzy razy wyższym niż 2,3% w przypadku Starbucksa. Jednocześnie wskaźnik cena/zysk (P/E), który pokazuje, ile inwestorzy płacą za jednostkę prognozowanego zysku, wynosi około 37-krotności dla Pfizera i 62-krotności dla Starbucksa.

Obie spółki poprawiły latem swoje prognozy dotyczące przyszłych wyników. To najwyraźniejszy sygnał, że ich odbudowa jest rzeczywista. Dla inwestora nastawionego na dochód najważniejsze jest jednak to, ile każda ze spółek płaci akcjonariuszowi za oczekiwanie oraz jak zaawansowana jest poprawa jej wyników.

### Która poprawa wyników jest bardziej widoczna?

Starbucks ma bardziej spektakularną historię. W trzecim kwartale roku obrotowego 2026, pod kierownictwem dyrektora generalnego Briana Niccola, spółka zwiększyła globalną sprzedaż porównywalną o 7,9%. Liczba transakcji wzrosła o 4,2%, a marża operacyjna non-GAAP, czyli marża liczona po wyłączeniu wybranych pozycji, zwiększyła się o 430 punktów bazowych do 14,4%.

Zysk na akcję Starbucksa według zasad non-GAAP wyniósł 0,85 USD i był o 30,79% wyższy od oczekiwań. Zarząd podniósł prognozę zysku na akcję non-GAAP za cały rok obrotowy 2026 do przedziału 2,55–2,65 USD. Niccol określił drugi kwartał jako „punkt zwrotny w procesie odbudowy”.

Poprawa wyników Pfizera jest mniej efektowna, ale bardziej zaawansowana pod względem wartości przychodów i zysków. W pierwszym kwartale 2026 roku spółka wypracowała 14,45 mld USD przychodów, o 4,7% więcej, niż zakładał konsensus analityków. Sprzedaż wprowadzonych na rynek i przejętych produktów wzrosła w ujęciu operacyjnym o 22%.

W drugim kwartale dyrektor generalny Pfizera Albert Bourla powiedział, że był to „dziewiąty przypadek przekroczenia konsensusu dotyczącego przychodów w ostatnich dziesięciu kwartałach”. Pfizer podniósł środkowy punkt przedziału całorocznej prognozy przychodów o 500 mln USD, do zakresu 60,5–62,5 mld USD.

Na tym etapie przewagę ma Pfizer. Wzrost sprzedaży Starbucksa jest imponujący, ale wyniki pokazują, że poprawa ruchu w lokalach i perspektyw wyprzedza wzrost zysków. W przypadku Pfizera odbudowa jest już widoczna w rachunku wyników.

### Jak trwała może być poprawa?

Obie spółki muszą rozwiązać zupełnie inne problemy. Pfizer musi zwiększać sprzedaż nowszych leków na tyle szybko, aby zrekompensować dalszy spadek przychodów z produktów związanych z COVID-19 oraz 1,5 mld USD negatywnego wpływu utraty wyłączności patentowej.

Ugoda dotycząca patentu na lek Vyndamax, która wydłużyła jego wyłączność w Stanach Zjednoczonych do czerwca 2031 roku, dała spółce dodatkowy czas. Bourla wskazał również na „wyraźną perspektywę osiągnięcia celu, jakim jest wzrost przychodów na poziomie wysokich jednocyfrowych wartości procentowych, skorygowany o ryzyko, od końca 2028 roku do końca 2033 roku”.

Starbucks opiera poprawę przede wszystkim na lepszym zarządzaniu lokalami, modernizacjach sklepów i zmianach zachowań klientów. Zarząd przekroczył poziom 1 000 ulepszeń przeprowadzonych w lokalach w Ameryce Północnej. Liczba członków programu Starbucks Rewards, którzy byli aktywni w ciągu ostatnich 90 dni, wzrosła w Stanach Zjednoczonych do 35,8 mln.

Jednocześnie kapitał własny przypadający akcjonariuszom Starbucksa był ujemny i wynosił -7,6743 mld USD.

W ciągu pięciu lat akcje Starbucksa zyskały zaledwie 5,5%, podczas gdy akcje Pfizera straciły 21,75%. W ujęciu rocznym przewagę ma Starbucks, którego akcje wzrosły o 25,68%, wobec 21,66% wzrostu kursu Pfizera.

Nieznacznie lepiej pod względem trwałości poprawy wypada Starbucks. Jego sprzedaż porównywalna przyspiesza, a marża operacyjna rośnie. Pfizer musi natomiast poradzić sobie z trudniejszym problemem związanym z wygasaniem ochrony patentowej.

### Ile inwestor dostaje za czekanie?

Roczna prognozowana wartość dywidendy Pfizera wynosi obecnie 1,72 USD na akcję, co odpowiada rentowności dywidendy na poziomie 6,2%. Spółka wypłaca ją co kwartał, po 0,43 USD na akcję. Taki poziom dochodu pozwala emerytowi korzystać z wypłat bez naruszania kapitału.

Bourla zapewnił: „Jesteśmy niezwykle przekonani, że będziemy w stanie utrzymać naszą dywidendę, nawet w najbardziej wymagających scenariuszach, które analizujemy”.

Starbucks wypłaca kwartalnie 0,62 USD na akcję, czyli 2,48 USD w ujęciu rocznym. Odpowiada to rentowności dywidendy na poziomie 2,3%. Spółka wypłaciła dywidendę przez 65 kolejnych kwartałów.

Drugą stroną oceny jest wycena. Pfizer jest wyceniany przy wskaźniku cena/zysk na poziomie około 37-krotności, podczas gdy dla Starbucksa wskaźnik ten wynosi około 62-krotności. Dla inwestora emerytalnego najważniejszy jest dochód z bieżących przepływów pieniężnych, a nie same mnożniki wyceny.

W tym zestawieniu zdecydowanie wygrywa Pfizer.

### Pfizer lepiej pasuje do portfela emerytalnego

To ocena dopasowania spółki do potrzeb inwestora, a nie prognoza tego, która z nich osiągnie lepszy wynik w ciągu najbliższych 12 miesięcy. Dla inwestora, który wykorzystuje portfel do finansowania bieżących wypłat, Pfizer ma kilka przewag. Odbudowa wyników spółki jest bardziej zaawansowana, akcje są tańsze w relacji do prognozowanych zysków, a dywidenda zapewnia wyższy dochód w czasie zmian w działalności.

Starbucks był natomiast lepszą inwestycją w ciągu ostatniego roku. Może być odpowiedni dla młodszego inwestora z długim horyzontem, który jest gotowy czekać, aż zyski dogonią sprzedaż. Pfizer nadal jest narażony na ryzyko związane z wygasaniem patentów i rozwojem nowych leków. Jeden dobry kwartał nie eliminuje tych zagrożeń.

W przypadku Pfizera ważnym sprawdzianem będzie to, czy wzrost sprzedaży nowszych leków nadal będzie przewyższał spadki przychodów ze starszych produktów. Istotne będzie również utrzymanie podniesionej prognozy przychodów na 2026 rok w przedziale 60,5–62,5 mld USD.

W przypadku Starbucksa kluczowe okaże się, czy marża operacyjna będzie nadal rosła w kierunku historycznych poziomów, zamiast opierać się wyłącznie na wzroście sprzedaży porównywalnej.