Bank of America: w USA działają dwie gospodarki

Bank of America ocenia, że amerykańska gospodarka nie funkcjonuje już jak jednolity mechanizm. Zamiast tego działa na dwóch różnych torach — u jednych gospodarstw domowych następuje reflacja (ponowny wzrost popytu i inflacji), a u innych utrzymuje się stagflacja (wysoka inflacja przy słabym wzroście).

Zamożniejsze gospodarstwa domowe nadal wydają dużo. Bank wskazuje na silniejsze bilanse, zyski z aktywów, większe bezpieczeństwo zatrudnienia oraz ekspozycję na rynek napędzany dobrymi wynikami spółek i inwestycjami w sztuczną inteligencję (AI). W efekcie wyższe dochody podtrzymują konsumpcję i inflację.

Gorzej wygląda sytuacja gospodarstw o niższych dochodach. Odczuwają one trwałe skutki wyższych cen, droższy kredyt oraz odnowioną presję kosztów paliw. W rezultacie konsumpcja nie jest równomiernie silna — to najsilniejsze segmenty gospodarstw podtrzymują korzystne dane agregatowe.

Dane z kart płatniczych ilustrują tę różnicę. W tygodniu kończącym się 6 czerwca wydatki gospodarstw o niższych dochodach wzrosły o 5,5% rok do roku, a gospodarstw o wyższych dochodach o 6,1%. Różnica jest jeszcze wyraźniejsza na szczycie rozkładu: wydatki najbogatszych 5% wzrosły o 7,8%, a najbogatszych 1% o 9,0%. Dnia 30 maja wydatki gospodarstw o niższych dochodach rosły o 4,0%, wobec 7,6% dla najwyższych 5% i 8,6% dla najwyższych 1%.

To rozwarstwienie ma konsekwencje dla polityki pieniężnej. Gospodarka nie osłabła na tyle, by uzasadniać szybkie ulgi w postaci cięć stóp. Bank prognozuje realny PKB na poziomie 2,3% w 2026 r., a stopę bezrobocia utrzymującą się w okolicach 4,3%.

Jednocześnie inflacja mierzona PCE (wskaźnik wydatków konsumpcyjnych) ma pozostawać wysoka — Bank przewiduje PCE na poziomie 3,5%, a bazowy PCE (core PCE) na 3,3%. To znacząco powyżej celu Fed, mimo że wzrost gospodarczy nadal trwa.

W porównaniu z majem ubiegłego roku stopa bezrobocia jest praktycznie bez zmian, bazowy PCE wzrósł o 70 punktów bazowych, a stopa polityki pieniężnej jest niższa o 75 punktów bazowych. Mimo to bank oczekuje łącznie 75 punktów bazowych podwyżek stóp procentowych w tym roku.

Bank ostrzega, że ryzyko inflacyjne jest głębsze niż pojedynczy wysoki odczyt. Inflacja pozostaje „uwięziona” powyżej celu, a wskaźniki leżące u podstaw inflacji utrzymują się powyżej 2%. Popyt na usługi nadal podtrzymuje presję inflacyjną, a cła przywróciły uporczywą presję po stronie podaży na ceny dóbr.

Szybki rozwój inwestycji w AI działa jak impuls popytowy. Bank ocenia, że wydatki związane z AI przestały być tylko ruchem na rynku technologii i stały się czynnikiem wspierającym popyt krajowy. Business Insider, powołując się na Goldman Sachs, podaje, że nakłady na AI w 2026 r. dla czterech największych graczy mogą osiągnąć 725 mld USD, czyli mniej więcej dwukrotnie więcej niż w 2025 r.

Cztery główne firmy intensyfikujące wydatki na AI podniosły nakłady inwestycyjne w II kwartale 2026 r. o 74% rok do roku do 168 mld USD, co pokazuje, że rozbudowa infrastruktury AI nadal przebiega bardzo szybko, mimo wątpliwości co do zwrotu z tych inwestycji.

Bank szacuje, że inwestycje w AI dodadzą 0,4 punktu procentowego do wzrostu PKB w tym roku, a po uwzględnieniu importu wkład AI wzrośnie do 0,7% PKB w 2026 r. W rozdzielonej gospodarce to istotna poduszka — zamożniejsze gospodarstwa i inwestycje w AI razem wzmacniają popyt krajowy.

Korzyści z AI nie rozkładają się jednak równomiernie. Bank wskazuje, że wpływ na zatrudnienie jest już widoczny w białych kołnierzykach w usługach, a efekt produktywności pozostaje niepewny. To może też zwiększać ryzyko na rynku akcji, zwłaszcza wśród firm wrażliwych na stopy procentowe.

Po stronie małych spółek sytuacja jest wrażliwa na zmiany stóp. Połowa zadłużenia małych spółek to dług krótkoterminowy lub o zmiennym oprocentowaniu. Scenariusz podwyżek o 75 punktów bazowych mógłby w 2027 r. zwiększyć koszty netto obsługi odsetek w indeksie Russell 2000 bez sektora finansowego o równowartość 13% zysku operacyjnego (EBIT) z 2025 r.

W skrócie: wzrost gospodarczy i inwestycje w AI utrzymują dane makro przyzwoicie, ale siła nie jest równomiernie rozłożona. To utrudnia decyzję, czy luzowanie polityki pieniężnej byłoby właściwe, ponieważ inflacja pozostaje zbyt wysoka tam, gdzie gospodarka jest najmocniejsza.