Nowy styl Warsha w Fedzie może być korzystny dla inwestorów

Kevin Warsh w pierwszej konferencji prasowej jako nowy przewodniczący Fed sprawiał wrażenie dobrze przygotowanego i pewnego siebie. Ośmieszał przy tym własny plan uruchomienia pięciu grup zadaniowych, które mają „katalizować zmiany” w banku centralnym, żartował z dziennikarzami i równocześnie dawał wyraźny sygnał, że będzie blokował próby wyciągania od niego bardziej szczegółowych wskazówek dotyczących przyszłych działań.

W porównaniu z jego poprzednikami Warsh nie wygląda na kogoś, kto dźwiga ciężar „podwójnego mandatu” Fed. W jego sposobie mówienia słychać bardziej polityka niż akademika: jest gładki, sprytny, momentami wręcz zwięzły w formie — i gotów odświeżać znane procedury komunikacyjne, w tym częste komunikaty oraz kontrowersyjnie ocenianą Summary of Economic Projections (SEP), czyli tzw. wykres „kropek”.

Dla inwestorów taki zwrot może mieć wymiar bardziej praktyczny niż tylko wizerunkowy. W przypadku „kropeks” w analizach wskazuje się, że przewidywania często nie trafiają w to, co wydarzyło się później. Porównywano prognozę mediany stopy funduszy federalnych w grudniu z rzeczywistą wartością osiągniętą po zakończeniu roku. Wniosek był następujący: rekord trafności Fed jest nierówny, a projekcje bywają bardziej przeniesieniem aktualnych warunków w przyszłość niż „krystalną kulą”.

Co istotne, dokładność prognoz zazwyczaj poprawia się wtedy, gdy Fed utrzymuje stopy procentowe. Błędy skupiają się zwykle w momentach, które najbardziej „psują” przewidywalność: chodzi m.in. o zewnętrzne szoki (takie jak COVID), oraz o przypadki, gdy członkowie banku błędnie oceniają gospodarkę i sposób, w jaki stopy procentowe wpływają na jej przebieg. Mimo apeli Jerome’a Powella rynek i tak reagował na te projekcje.

Sam Warsh nie zamierza składać prognoz do SEP, a to może oznaczać, że rola „kropeks” w Fedzie będzie się stopniowo kończyć. W jego podejściu czuć gotowość do powrotu do sposobu komunikowania charakterystycznego dla ery Alana Greenspana — czyli mniej komunikacji, a bardziej selektywne przekazy.

Warsh wprowadził grupy zadaniowe, które mają zająć się komunikacją oraz czterema innymi obszarami: bilansem Fed, źródłami danych, produktywnością i rynkiem pracy oraz ramami dla polityki w zakresie inflacji. Sam fakt, że instytucja decyduje się na cykliczne reformy, zwłaszcza tak ważne jak Fed, jest argumentem na rzecz uporządkowania zmian.

Wątek inflacji pojawił się jednak w jego wypowiedziach najostrzej. Warsh powiedział dziennikarzom: „Powiedziałem to od lat — inflacja jest wyborem. Tak, jest nim”. Składając obietnice „naprawy inflacji” i zapowiadając przebudowę banku centralnego, Warsh stawia przed sobą konkretne oczekiwania. W praktyce pozostaje kluczowe pytanie, czy jego działania utrzymają się w granicach rozsądku, czy przejdą w nadmierną pewność siebie.

Za część jego słów chwalono go za właściwą „jaskrawość” postawy jastrzębiej podczas konferencji prasowej oraz za konsekwentne podkreślanie stabilności cen i utrzymanie celu inflacyjnego Fed na poziomie 2%. Gdy FOMC spotka się ponownie pod koniec lipca, rynek będzie próbował ocenić, czy to może uzasadniać podwyżkę stóp — albo czy Warsh skieruje uwagę na wyniki prac grup zadaniowych.

Na razie to oznacza podwyższoną zmienność zarówno na rynkach długu, jak i w notowaniach akcji. W tym konkretnym momencie rynki i gospodarka znajdują się jednak w względnie korzystnej sytuacji: wyniki kwartalne są mocne, a cykl nakładów inwestycyjnych w obszarze AI wspiera wzrost. Sytuacja na rynku pracy pozostaje stosunkowo silna, mimo że pojawiają się obawy o wpływ AI na zatrudnienie.

Inflacja konsumencka jest natomiast problematyczna, szczególnie dla wielu Amerykanów, ale jednocześnie nie wygląda na to, by hamowała wydatki gospodarstw domowych. Dzięki temu Warsh ma pewien margines na eksperymenty. Jeśli jednak te elementy zaczną się wyraźnie zmieniać, czas „łagodniejszego przejścia” dla nowych zasad komunikacji i podejścia Fed może szybko się skończyć.

Warsh w swoich działaniach i zapowiedziach ustawił poprzeczkę wysoko — a najbliższe decyzje oraz to, jak rynek zareaguje na jego styl prowadzenia polityki komunikacyjnej, będą decydować o tym, jak duże zamieszanie przyniosą te reformy.