Francja wycofała 15,1 mld USD złota z rezerw w USA, a inne kraje mogą pójść w jej ślady

Francja przeprowadziła w tym roku manewr finansowy, który zamienił stare sztaby złota na miliardy euro zysku.

Od połowy 2025 r. francuski bank centralny sprzedał 129 ton metrycznych złota przechowywanego w Nowym Jorku i zastąpił je nowszym, wyższej jakości kruszcem, który trafił do magazynów w Paryżu.

Efekt finansowy oszacowano na ok. 13 mld EUR, czyli 15,1 mld USD zysku.

To, że niektóre elementy tej zmiany pojawiają się w debacie, nie oznacza jednak, że była ona motywowana polityką. Francois Villeroy de Galhau, wówczas gubernator Banque de France, podkreślał, że decyzja nie była podyktowana polityką. Podczas wymiany bank nie tylko nie przesuwał złota trzymanego wcześniej poza Europę w nowe miejsce za granicą, ale zdecydował się kupować europejskie sztaby do składowania w Paryżu.

Ruch Francji zyskuje szerszy kontekst. Skoro coraz więcej banków centralnych na świecie kupuje złoto i przenosi rezerwy bliżej własnego kraju, zmiana zaczyna wyglądać nie jak jednorazowa operacja, lecz jak część większej zmiany w zarządzaniu majątkiem państw.

Na ten trend nakładają się obawy widoczne również w innych krajach. Z danych World Gold Council z badania „2026 Central Bank Gold Reserves” wynika, że 89% zarządzających rezerwami spodziewa się wzrostu oficjalnych zapasów złota w ciągu kolejnych 12 miesięcy, a rekordowe 45% oczekuje wzrostu własnych rezerw w swojej instytucji. W ankiecie jako główne powody popytu wskazywano obawy o inflację, stopy procentowe oraz niestabilność geopolityczną.

Samo „repatriowanie” złota nie oznaczało zmniejszenia jego ilości. Francja nie obniżyła poziomu rezerw — wymieniła starsze sztaby na nowszy kruszec, który łatwiej handlować globalnie, a przy tym ceny były wyżej.

To, że strategia zadziałała, wiązało się z wyczuciem momentu. Ceny złota rosły w ostatnich latach, zwłaszcza w 2025 r., m.in. pod wpływem obaw o inflację, rosnącego zadłużenia i niepewności geopolitycznej. Choć konflikty z udziałem Iranu zwiększały zmienność na rynku, wiele podmiotów nadal traktuje złoto jako możliwy „magazyn wartości” w okresach napięć.

W przypadku Francji wyższe ceny stworzyły okazję do modernizacji rezerw i uchwycenia dodatkowej wartości przy zachowaniu rozmiaru rezerw.

Logiczne tło przenoszenia rezerw wiąże się też z praktycznym dostępem. Gdy rośnie niepewność, rządy chcą mieć bezpośredni dostęp do własnych aktywów, zamiast polegać na obcych instytucjach. W tym sensie liczy się kontrola.

Złoto pełni dziś inną rolę niż w systemach walutowych opartych na kruszcu. Banki centralne nie wykorzystują już złota jako „podkładki” pod waluty wprost, ale wciąż traktują je jako zabezpieczenie przed niestabilnością — podobnie jak robią to inwestorzy indywidualni.

Taki ruch Francji wpisuje się w szersze działania banków centralnych, które zwiększają zapasy złota. World Gold Council wskazuje, że w ostatnich czterech latach kupiły średnio 1 000 ton złota. W maju 2026 r. wśród najbardziej aktywnych kupujących wymieniane były m.in. Chiny i Polska.

Dla wielu takich działań celem nie musi być szybki zysk. Chodzi raczej o dywersyfikację, czyli dodanie aktywa rezerwowego niezwiązanego z jedną walutą.

W Chinach zapotrzebowanie na złoto wykracza też poza skarbce państwowe. W lipcu 2026 r. Bloomberg opisał, że największy ETF w tym kraju stał się funduszem opartym na złocie, gdy aktywa kapitałowe wspierane przez państwo wyraźnie się skurczyły.

Jeśli takie przenoszenie aktywów przyspieszy, skutki mogą wykraczać poza sam rynek złota. Przez dekady USA pełniły rolę finansowego „punktu odniesienia” — miejsca, w którym państwa trzymały rezerwy, rozliczały handel i szukały stabilności instytucjonalnej, m.in. w kontekście roli Rezerwy Federalnej.

Zwrot w stronę repatriacji złota może sygnalizować, że niektóre rządy coraz mniej komfortowo czują pozostawianie strategicznych aktywów pod kontrolą USA. Coraz częściej pojawia się też rola polityki i geopolityki jako czynnika ryzyka wpływającego na decyzje o rezerwach.

Widać to również w innych obszarach: część krajów ogranicza ekspozycję na dolara, którego udział w globalnych rezerwach zmniejszał się w czasie. Od lat banki centralne dywersyfikują w kierunku aktywów mniej związanych z USA, a jednocześnie zwiększają znaczenie złota.

Dla inwestorów indywidualnych oznacza to przede wszystkim, że zmiany w rezerwach państw mogą odzwierciedlać rosnącą troskę o ryzyko. Zwykle nie są to ruchy nastawione na krótkoterminową stopę zwrotu, lecz na bezpieczeństwo.

W praktyce przekłada się to często na znane skutki: osłabienie dolara może podbijać koszty importu i inflację, a większa zmienność rynkowa sprawia, że akcje i obligacje zachowują się mniej przewidywalnie. Globalne napięcia mogą też wpływać na stopy procentowe oraz koszty mieszkań.

Jeśli zbyt duża część majątku jest związana z jedną walutą, jednym rynkiem lub jednym typem aktywa, rośnie podatność na zmianę warunków. To podobna logika jak przy rezerwach — dywersyfikacja zmniejsza ryzyko koncentracji.

Złoto od lat uchodzi za „hedge” na inflację, wahania walut i napięcia geopolityczne, ale dobór sposobu inwestowania ma znaczenie. Jednym z rozwiązań dla budowania kapitału emerytalnego bywa złoty IRA (Gold IRA), czyli wariant indywidualnego konta emerytalnego nastawionego na fizyczne metale.

W treści pojawia się informacja, że otwarcie Gold IRA pozwala inwestować w złoto i inne metale szlachetne w postaci fizycznej oraz korzystać z podatkowych udogodnień związanych z IRA. Wskazano też minimalny próg zakupu 10 000 USD oraz darmową wysyłkę.

Równolegle część inwestorów szuka „namacalnego” sposobu lokowania pieniędzy poza samymi aktywami finansowymi. Przykładem są nieruchomości na wynajem, które mogą łączyć dochód z czynszów z relatywną stabilnością, choć wymagają czasu i obsługi.

Wskazywany jest model inwestowania częściowego w nieruchomościach na wynajem, w którym inwestorzy otrzymują miesięczny dochód z najmu oraz potencjał wzrostu wartości, bez konieczności dużej wpłaty na start i bez codziennej obsługi lokatorów.

W treści pojawia się też opis platform udostępniających większe, instytucjonalne projekty z rynku nieruchomości, w tym wielorodzinne oraz przemysłowe. Wymienione są minimalne progi wejścia na poziomie 100 000 USD dla inwestorów spełniających kryteria „accredited”.

Dalej pojawia się wątek inwestowania w aktywa o niskiej korelacji z rynkiem, czyli takie, które historycznie nie poruszają się w rytmie giełdy. Jako przykład wskazano rynek sztuki współczesnej i powojennej, w którym — według opisu — od 2019 r. działa platforma umożliwiająca nabywanie ułamkowych udziałów w dziełach, m.in. Banksy’ego, Basquiat’a i Picassa. W treści podano, że do tej pory sprzedano 31 dzieł, a w danych liczbowych pojawiają się uśrednione roczne stopy zwrotu na poziomie 14,6%, 17,6% i 17,8%.