Duke Energy (DUK) może być przewartościowana nawet o 29% po sporze ws. podwyżek stawek

Duke Energy (DUK) zanotowało 48,0% zysku w ciągu ostatnich trzech lat. Mimo to część sygnałów wyceny wskazuje, że obecna cena może już w dużej mierze uwzględniać pozytywne scenariusze, podczas gdy inne miary sugerują, że akcje nie są przesadnie drogie.

Spółka mocno inwestuje w modernizację sieci przesyłowych i w rozwój niskoemisyjnego wytwarzania energii pod rosnące potrzeby centrów danych oraz odbiorców przemysłowych. Kluczowy problem dla inwestorów brzmi jednak, czy te nakłady uda się odzyskać w taryfach. W tle toczy się regulacyjny spór dotyczący podwyżek stawek.

W efekcie w ocenie wartości pojawia się sprzeczność: z jednej strony model oparty o dywidendy wygląda na niekorzystny, z drugiej – rynek nie wycenia akcji tak wysoko, jak wynikałoby to z prostego porównania zysków.

Jak działa Dividend Discount Model (DDM) dla Duke Energy

Dividend Discount Model (DDM) wycenia spółkę przez pryzmat dywidend, które firma może utrzymywać i stopniowo zwiększać w czasie. Dla Duke Energy model startuje od rocznej dywidendy na akcję na poziomie około 4,68 USD.

W wyliczeniach pojawia się też stopa zwrotu z kapitału (ROE) na poziomie 9,08% oraz współczynnik wypłaty dywidendy (payout ratio) bliski 75%. W praktyce oznacza to, że ok. 75% zysków trafia do akcjonariuszy, a pozostała część jest zatrzymywana na reinwestycje.

Przy takich założeniach DDM wskazuje długoterminową stopę wzrostu dywidendy na poziomie ok. 2,3%. Taki profil pasuje do dojrzałej, kapitałochłonnej spółki użyteczności publicznej, która musi finansować zarówno rozbudowę sieci, jak i projekty w wytwarzaniu energii.

Na tej podstawie DDM wycenia „wartość wewnętrzną” (intrinsic value) na około 97 USD za akcję. Oznacza to, że w relacji do bieżącej ceny akcje wypadają na ok. 28,6% drożej. Innymi słowy: według tego modelu kurs może być zawyżony.

Dlaczego część inwestorów może patrzeć inaczej na wycenę: P/E i zyski

Do oceny „tańszości” akcji inwestorzy często sięgają po wskaźnik P/E (cena do zysku). Pokazuje on, ile rynek płaci za 1 USD zysku przypadającego na akcję. To szczególnie ważne w przypadku spółek regulowanych, bo ich możliwości wypłaty dywidend i finansowania inwestycji w dużej mierze zależą od tempa generowania zysków.

Duke Energy handluje mniej więcej na 19,3x zyskach. To mniej niż średnia dla branży Electric Utilities, która wynosi ok. 22,3x, oraz mniej niż grupa porównawcza na poziomie ok. 22,7x.

W ujęciu „wartości godziwej” przez pryzmat P/E Duke Energy ma wskaźnik mieszany „fair” na poziomie 23,8x. W efekcie obecny kurs wygląda na dyskonto wobec tego, co inwestorzy zwykle płacą spółce o podobnych perspektywach wzrostu, marżach i profilu ryzyka.

Co to oznacza w praktyce

Ten rozdźwięk ma proste źródło. Model dywidendowy podkreśla, że inwestorzy płacą już cenę, która może być trudna do utrzymania przy założeniach o wolniejszym wzroście dywidendy. Natomiast porównanie na bazie P/E sugeruje, że akcje nie są aż tak wysoko wycenione względem tego, jak rynek interpretuje poziom zysków w branży.

Istotne pytanie brzmi więc, czy Duke Energy będzie w stanie zamienić duży program inwestycyjny na stabilne i przewidywalne wyniki, mimo oporów regulacyjnych wobec podwyżek stawek.

W centrum uwagi pozostaje też to, jak na wycenę wpłynie tempo projektów związanych z energetyką jądrową oraz czy niższe lub inaczej ułożone podejście do wniosku o podwyżki stawek w Karolinie Północnej faktycznie zmienia ryzyko dla spółki.

Punkt ciężkości dla inwestora: ryzyko regulacyjne vs. oczekiwania rynku

Ostatecznie Duke Energy znajduje się w obszarze „walki o wycenę”. DDM wskazuje na przewartościowanie, a jednocześnie P/E sugeruje, że akcje mogą być relatywnie niedowyceniowe względem rówieśników i wewnętrznie dopasowanej miary „fair”. Rozstrzygnięcie zależy od tego, czy spółka utrzyma zdolność do generowania zysków przy jednoczesnym finansowaniu rozbudowy sieci i nowych mocy – bez tego, by regulacyjne ograniczenia podcinały odzysk nakładów.